امروز میخوام بنویسم .

بنویسم برای کسی که تموم زندگیم بود . هست و خواهد ماند .

دوست نداشتم خاطرات تلخ و شیرینی که توی این مدتی که باهاش داشتم رو بنویسم .

اما شاید یه امیدی باشه و یه روزی این نوشته هام به دستش برسه و اونا رو بخونه . 

 

امسال تابستون میشه سه سال که هم دیگرو میشناسیم . نمیدونم این چه

سرنوشتی بود که خدا برای من رقم زد . چرا کسی رو وارد زندگیم کرد

 که تموم عشق و علاقم رو نسبت به خودش نا دیده گرفت و خیلی راحت تر از اون

چیزی که فکرشو میکردم منو تنهام گذاشت .

البته از قدیم گفتن چیزی که عوض داره گله نداره . منم یه همچین کاری

 رو با پسری کردم که واقعا منو دوست داشت . فکر کنم به خاطر نفرین

 های اونه که به همچین سرنوشتی دچار شدم!!!.

من دختری بسیار حساس هستم و با کوچکترین موردی تحت تاثیر قرار

 می گیرم .

اون یه پسری که به این چیزا اهمیتی نمیده و تقریبا 26 سالشه . (نمیدونم

 شاید قبلا یه شکستی خورده که دیگه عشق و عاشقی براش معنایی نداره)

بگذریم .

بزارین از اولین روز آشناییمون بگم .

اون زمان من یه دختر 16 -17 ساله بودم که با پیمان آشنا شدم .

اون روز رو هیچ وقت فراموش نمیکنم . چه روزایی بود یادشون بخیر .

توی اتوبوس یودم و داشتم به سمت خ. ولیعصر میرفتم که برم کلاس

 زبان وسط های راه بود که تو توی اتوبوس دیدمش  و بهم خندید و این

 شروع آشناییمون شد. ولی کاشک اون روز دو تا چشمام کور میشد

و نمیدیمش . کاشکی قلم پام میشکست  و سوار اون اتوبوس میشدم .

 ولی این ای کاش ها فایده ای نداره .

سر اون خیابونی که میخواستم پیاده شدم . اونم پیاده شد .

کتاب و جزوهامو دادم دست یکی از بچه های آموزشگاه و با پیمان رفتیم

 پارک لاله . قرار بود چند دقیقه با هم صحبت کنیم و بعدش من برم سر

 کلاس . اما دقیقه ها تند سپری شدند و به ساعت ها کشیده شد. دیگه سر

 کلاس رفتنه منم فایده ای نداشت. با هم بودیم تا زمانی که کلاس تموم

 شد . بهش گفتم حداقل بریم من جزوهامو از دوستم بگیرم . اونم قبول

 کرد اما وقتی که رسیدم دیدم همه تعطیل شدند و  من دوستمو پیدا نکردم

 که کتابمو ازش بگیرم . با ژیمان دست از دست درازتر برگشتم و رفتیم

 به سمت مترو  می خواستم  ازش خداحافظی کنم ولی اون با مهربونی بهم

 گفت میام می رسونمت و منو رسوند تا نزدیکی های خونمون و رفت

. ولی هنوز نرفته دلم براش تنگ شد .خلاصه برای من که گذشته ی

 خوبی نداشتم . تجربه ی خوبی میتونست باشه (که نشد)  .

اون روز به خوبی و خوشی گذشت و چند بار دیگه هم همدیگرو دیدیم و

 من احساس می کردم که دارم عاشقش می شم و دلم می خواست زود زود

 ببینمش و باهاش حرف بزنم. البته اونم خیلی از خودش عشق و دوستی

نشون میداد ولی نمیدونم چی شد که همه چی عوض شد .

وااااااااااااااااااااای خدا یعنی میشه یه آدمی مثل اون که انقدر باهم خوب

بودیم یک دفعه 360 درجه تغییر کنه . حتی دیگه نخواد جواب زنگ ها

و اس ام اس هامو بده .  تحملش خلی برام سخت بود خیلی.

دیگه همدیگرو ندیدیم و فقط از طریق تلفنی انهم خیلی بندرت با هم

صحبت می کردیم . و گاهی اوقات هم من براش اس ام اس می فرستادم و

اکثرا" هم بی جواب میموند. جلسه ی بعد هم که کلاس داشتم اومد و تا

مسیر خونه با اون بودم . اما دیگه ندیدیمش . یک هفته بعد گفت میام دم

آموزشگاه تا با هم برگردیم . اما زمانی که اومدم بیرون اونو ندیدم . 

باهاش تماس گرفت گفت که تو جاده ی  فیروز کوه گیر کرده و نمیتونه

بیاد .

دیگه بعد ازاون ندیدمش . نه زنگی نه اس ام اسی . خیلی دلم میخواست

دوباره باهاش تماس بگیرم اما خوب غرورم اجازه نمی داد . ماهها

گذشت . تابستون تموم شد . پاییز هم گذشت. شد زمستون . دیگه  واقعا

تحمل دوریش برام سخت بود نمیتونستم این شرایط رو تحمل کنم .

از مدرسه که تعطیل شدم ساعت 6 عصر بود ، که باهاش تماس گرفتم

مثل همیشه با اون صدای قشنگش بهم گفت چطوری تپل مپل وای که چقدر

دلم برای شندین این کلمه و صداش تنگ بود . یه بغض سنگینی تو گلوم

بود که نتونستم خوب باهاش حرف بزنم . اما ازش خواستم که یه قراری

 بزاره که هم دیگه رو ببینیم . اونم قبول کرد .

نمیدونم یکشنبه بود یا چهار شنبه که ساعت 9 صبح قرار گذاشتیم . من

اون موقع ها ساعت 10 میرفتم مدرسه تا 5:30  بعد از ظهر . به

خاطردیدن اون مدرسه رو پیچوندم و رفتم سر قرار . اونم دم بیمارستان

امام خمینی منتظرم بود البته اونجا کار داشت تا کاراشو انجام بده منم

میرسیدم  به خاطر همین اونجا دیدیمش . اصلا باورم نمیشد اینی که

داری میاد همون عشقمه . فکر میکردم تو خواب و رویام . واقعا هم به

اندازه ی یه خواب و رویا بود . ازش پرسیدم که چرا با من

اینجوری رفتار میکنی . اصلا وجود من برات مهم نیست . خیلی رک بهم

گفت تو بچه ای ، اگه بهت شماره دادم فقط به خاطر این بود که یه دوستی

ساده ای با هم داشته باشیم بدون هیچ عشقی . تو دلم گفتم مگه میشه آدم به

یه تیکه سنگ هم عادت میکنه دیگه چه برسه به ماها که آدمیم مثلا

احساس داریم . دلامون برای هم تنگ میشه .و… تقریبا 2 ساعتی باهم

بودیم ، بعدش من رفتم سوی خودم اونم رفت سوی خودش . از اون

حرفی که بهم زد خیلی دلم شکست . دیگه بهش زنگنزدم . در صورتی

که آتیش عشقی که نسبت بهش داشتم هر روز شعله ور تر میشد اما تحمل

کردم . دیگه داشتم میشدم مثل زلیخا . البته الانم هستم .  روزها پشت

سر هم سپری میشد و من داشتم بد ترین روزهای زندگیم رو میگذروندم .

هر روز تو یادش بودم انقدر به خودش و حرفاش فکر میکردم که به مرز

دیونگی رسیده بودم . اما مطمئن بودم اون اصلا تو فکر من نیست و خیلی

خوب و خوش داره زندگیشو میکنه . تصمیم گرفتم فراموشش کنم  خیلی

با خودم کلنجار رفتم اما نشد . یه کسی رو که تک تک لحظه های

زندگیمو به یاد اون سپری میکردمو مگه میتونستم فراموشش کنم . گفتم

بهش زنگ میزنم بزار هر چقدر دوست داره منو با حرفاش خورد کنه

عاشقی یعنی همین . تابستونه 87 یعنی پارسال فکر میکنم مردادماه بود

بهش زنگ زدم و گفتم که خوابشو دیدم میخوام ببینمت اونم گفت من وقت

ندارم . منم که ول کن این مسئله نبودم، گفتم باشه تو بگو کجا من میام که

تو نخوای تو دردسر بیوفتی . اونم قبول کرد . قرار گذاشتیم تجریش .

باورتون میشه نزدیک به 1 ساعت و نیم یا بیشتر تو راه بودم که رسیدم

اونجا فقط واسه یه قرار 5 دقیقه ای اما خوب می ارزید به اینکه ببینمش .

ساعت ۲ بود که اومد سر قرارو باهم حرف زدیم . یه چند دقیقه که

گذشت به بهونه ی اینکه قراره براش بار بیاد (آخه یه مغازه داشت تو

یکی از اون پاساژ های تجریش) حتی من نمیدونستم کدوم پاساژ، 

خداحافظی کرد و زود رفت منم که کنجکاو بودم ببینم کجا میره تا آخرین

لحظه که رفت چشم انداختم و مسیر رو فهمیدم کجاست از همون طرف

رفتم تا رسیدم به مرکز خرید تندیس . باورم نمیشد که هر موقع که دلم

میخواست دیگه میتونم ببینمش بدونه اینکه اون بخواد . منم رفتم تو پاساژ

اما هرچی گشتم مغازشو پیدا نکردم . خسته شدم . رفتم تو تجریش یه

ذره گشتم و رفتم خونه . بعد باهاش تماس گرفتنم و گفتم که من رسیدم .

بعد از اون هرچی اس دادم جواب نمی داد یا جواب سر بالا میداد . فکر

میکرد که از رو میرم هی میگفت به من فکر نکن . من به درد تو

نمیخورم و ازاین جور حرفها . 1 ماه گذشت همچین دلم خواست برم

ببینمش . یه روز رفتم اونجا انقدر دنبال مغازش گشتم تا پیدا کردم . دیگه

مگه ول کن بودم  . هی میرفتم و هی میومدم . گفتم اون حرص منو با

این کاراش در میاره منم حرصشو با این کارا در اوردم .  انقدر رفتم و

اومدم که دیگه کلافه شد . در مغازه رو بست رفت . منو میگی شوکه شدم

گفتم ای فلک شانسو میبینی . یه لحظه رو به رو مو نگاه کردم و دیدم که

آقا پیمان داره از اونطرف به من اشاره میکنه که بیا . منم یه ذره لفتش

دادم تا برم . گفتم اگه سریع برم فکر میکنه چه خبره . رفتم باهم دیگه

سلام وعلیک کردیم . سریع بهم گفت اینجا چی کار میکنی . گفتم منتظره

کسی هستم (البته دروغ گفتم، فقط برای دیدن اون رفته بودم) . اومدم

اینجا باید از تو اجازه بگیرم . گفت نه پس چرا همون یه تیکه رو هی

میری و میای . منم گفتم دوست دارم . بهم گفت هلیا چند بار بهت بگم منو

تو به درد هم نمیخوریم . تو خیلی بچه ای . دیگه اینو که گفت اون روی

سگم اومد بالا گفتم اگه بچه بودم چرا بهم شماره دادی چرا ازهمون روز ا

ول به فکر این نبودی که من بچم . اقا من بچم خوش به حال تو که

بزرگی . ما کلا 7 سال فاصله سنی داشتیم . رو به من کرد و گفت من از

تو 9 سال بزرگتر . منم به طور تیکه بهش گفتم نکنه عمر حضرت نوح

رو داری من خبر ندارم  دیگه با کلی اصرار و خواهش بهم گفت هلیا

دیگه بهم فکر نکن من داغون شدم نمیخوام تو هم داغون شی . بعد ازم

خداحافظی کرد . اون رفت سمت بالا من رفت پایین . صداش کردم

پیمان یه چیزی میخوام بهت بگم برگشت و گفت چیه ؟؟؟؟؟؟؟؟؟ بهش

گفتم .: برای آخرین بار دارم بهت میگم دوستت دارم . رامو کشیدم و

رفتم . تا مسیر برگشت به خونه همش گریه میکردم . خیلی روزهای

سختی داشتم . منم گفتم میخواد بره بزار بره کبونری که واسه من نباشه 1000 تا قفسم

 براش بزارم بازم میپره . دیگه ازش خبری نداشتم . البته

تک و توک زنگ میزدم صداشو میشنیدم . 2/3 تا که الو میگفت قطع

میکردم . شد روز ولینتان من که عشقی به غیر از اون نداشتم  نشستم و

اون روز رو که همه به شاد بودن میگذروندن به حال خودم گریه کردم .

مامانم وخالهام که از این ماجرا خبر داشتن بهم گفتن چی شد . گفتم

کاشکی میتونستم بهش زنگ بزنم . بعد از آخرین بار که تو تجریش

دیدمش خطش رو عوض کرد اما من زرنگ تر از اون بودم خط جدیدش

رو پیدا کردم . اونا بهم گفتن خوب دختر پاشو زنگ بزن اینکه دیگه گریه

کردن نداره . اما همش پیش خودم میگفتم اگه زنگ بزنم اینباردیگه

برخورده بدی حتما باهم میکنه . زنگ زدم بیرون بود ، گفت میشه خانم

چند لحظه ی دیگه تماس بگیرین . منم گفت اوکی و قطع کردم . تپش

قلبمو حس میکردم زنگ زدم بهش گفتم سلام خوبین . گفت مممنون شما

؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ گفتم این که من کیم مهم نیست فقط زنگ زدم بهت ولینتاین

رو تبریک بگم . گفت خواهش میکنم شما کی هستین . منم گفتم اگه برات

مهم بودم فراموشم نمیکردی . با کلی اصرار گفتم هلیام ، احساس میکردم

که خشکشش زده بعد از چند دقیقه مکث گفت چطوری و.... کلی حرف

زدیم ، وقتی حرفام تموم شد قطع کردم به مامان اینا گفتم حق داره منو

نشناسه  آخه منم خطمو عوض کردم اون شماره ی جدید منو نداشت .

تازه خیلی وقته که باهاش صحبت نکردم . بعدش چندتا اس ام اس

عاشقونه فرستادم انگار واسه دیوار فرستادم . هیچی به هیچی . بازم

ازش خبری نشد تا روز سوم فروردین واسه تولدش یه اس فرستادم . 

گفتم وظیفه ی من دادنه اس بود میخواد بخونه یا نخونه . میخواد جواب

بده یا نده مهم نیست . که نداد . امتحان های خرداد ماه هم که تموم شد از

مامانم اجازه گرفتم که برم تجریش اونم اجازه داد و من رفتم . قلبم داشت

از جا کنده میشد . منتظر دیدارش بودم . از قصدی از جلوی مغازش رد

شدم . منو دید جا خورد که من دیگه چه کنه ایم که ولکنش نیستم . بهم

نگاه کرد نگاش کردم . منم از روی مغرور بودن زیادی سرم و انداختم

پایین و رفتم . بعد از 1 ساعت دوباره از همونجا رد شدم . صدام کرد که

برم پیشش . منم رفتم تو مغازش . بعد از حال و احوال پرسیای

همیشگی . گفت رد میشی دیگه نگاه هم نمکینی. منم دروغی گفتم سرت

شلوغ بود مزاحمت نشدم پرسید که این جا چی کار داشتی . بهش گفتم

شریعتی کار داشتم یه سر هم اومدم اینجا گفت که چی بشه . منم گفتم که

تو رو ببینم . (نمیتونستم خوب بهش دروغ بگم) از اینورو اونور صحبت

کردیم . رو به من کرد و گفت هلیا اگه یه روز از اینجا برم چیکار میکنی

؟ دلم یه لحظه ریخت . اما خیلی راحت گفتم فعلا که نرفتی ، اگه هم بری

پیدات میکنم . این اتفاقات برای زمانی بود که 3.4 روز از انتخابا ت

گذشته بود و خیابونا شلوغ بو.د .

بهم گفت خیابونا شلوغه زود تر برو فکر نکنی به خاطر خودم میگم  به

خاطر خودت که به مشکلی بر نخوری . منم قبول کردم . اما خوب 1

ثانیه هم واسه من 1 ثانیه بود . خداحافظی کردم . به ظاهر از اونجا

رفتم . اما دلم میخواست بیشتر ببینمش به خاطر همین موندم . هی از یه

جاهایی به سختی میدیدمش . تا یه لحظه جلوم سبز شد داشتم سکته

میکردم به روم نیوردم  سرمو به معنی خدا حافظی پاین اوردم و رفتم .

دیگه تصمیم گرفتم انقدر بهش زنگ بزنم که به اجبار قبول کنه باهام

بمونه . هر سری به یه بهونه ای از زیر حرف زدن در رفت . یا

شمارمو میدید جواب نمیداد . منم همش به مغازه زنگ میزدم . تا اینکه

دیدیم جوابمو نمیده به گوشیش زنگ زدم . بالاخره دل و جرات پیدا کردم

و خیلی جدی حرف هامو بهش زدم . گفتم مگه من مسخره ی توام که هر

سری به یه بهونه ای منو میپیچونی . تو گفتی من بهت شماره دادم که به

عنوان یه دوست ساده باهم باشیم . باشه قبول مرد باشو پای حرفت وایسا

همون دوستیه ساده ای که خودت گفتی رو قبول کن . اونم گفت : بگم غلط

کردم خوبه راضی میشی ؟  من که نمیخواستم همچین حرفی رو ازش

بشنوم گفتم منظور من این نبود که تو بخوای به خودت توهین کنی . اونم

گفت نه تو همین رو میخواستی بشنوی که شنیدی . گفت هلیا من خیلی

مشکلات دارم . نمیخوام فکرم پیش تو باشه . من زدم زیر گریه گفتم تو ا

گه به من فکر میکردی حال و روز من این بود . از روی دلسوزی قبول

کرد که بهش زنگ بزنم . گفت اما فقط به مغازه زنگ بزن . منم گفتم

باشه قبول . گفت فعلا کار نداری خداحافظ .

من پیش خودم گفت بخوام از فردا شروع کنم به زنگ زدن یه چیزه

چرتیه . گفتم بزار چند روز بگذره بعدا . اما کاشک از همون فردا زنگ

میزدم . یه 5/6 روز شاید هم بیشتر گذشت که بهش زنگ زدم یه کس

دیگه ای تلفن رو برداشت . من گفتم میتونم با آقا پیمان صحبت کنم . گفت

از اینجا رفتن . دنیا داشت رو سرم خراب میشد. حرفی رو که زد عملی

کرد . من گفتم خوب از اونجا رفته میتونم به موبایلش زنگ بزنم . اما

هر چی زنگ میزنم .و اس ام اس میدم جوابم رو تا امروز روز نداده .

 

شما ها جای من بودین چی کار میکردین . ؟؟؟؟؟؟؟؟

 

 

 

 

نوشته شده در جمعه بیست و سوم مرداد 1388ساعت 11:12 توسط هلیا. تنها | |